In augustus 2008 behoorde ik tot de groep van zo'n 120 gelukkigen die door m'n werkgever Infostrada Sports naar de Olympische Spelen in Peking werd uitgezonden. Infostrada was door BOCOG, het organisatiecomité, voor drie verschillende taken ingehuurd:

• het leveren van alle historische Olympische uitslagen en resultaten, en van wedstrijden van enige importantie sinds de vorige Spelen.
• het leveren van biografieën van de ruim 10.000 sporters die aan deze Spelen meededen.
• het opzetten en uitvoeren van de Olympic News Service (ONS); een dienst tbv de ruim 20.000 aanwezige journalisten die bestaat uit voorbeschouwingen, wedstrijdverslagen, nabeschouwingen, korte interviews met sporters (flash quotes), statistieken, verslagen van persconferenties en wat verder nog leuk en informatief is, zodat een journalist ook kon berichten over sporten en wedstrijden waar hij zelf niet bij aanwezig was, of dingen die hem ontgaan waren.

Het was voor mij de eerste keer dat ik bij een groot sport-evenement aanwezig was, normaal beleef ik die gewoon vanaf kantoor, en als ze me nog eens zouden vragen om mee te gaan, dan zou ik geen moment aarzelen.

Hoewel ik er letterlijk middenin zat, heb ik er waarschijnlijk minder van meegekregen dan wanneer ik gewoon thuis was gebleven. En het was ruim vier weken lang werken tot 's avonds laat of nog later, maar dat valt in het niet bij het gevoel van "erbij zijn".

De Chinezen waren geweldig trots dat zij de Spelen mochten organiseren en alles was in het werk gesteld om het vlekkeloos te laten verlopen. Er waren zo'n 100.000 vrijwilligers die altijd uiterst vriendelijk en goedlachs iedereen hielpen waar ze maar konden.

Ik heb reporters op CNN en Deutsche Welle (een Duitse zender in Azië) horen zeggen dat de stad één grote vesting was met op elke straathoek politie en militairen, en dat je je letterlijk een weg door de bewaking moest vechten. Absolute onzin!!! Op de wegen richting de Olympische venues stonden inderdaad op sommige kruispunten politieauto's, maar dat zou in elke stad zo zijn. De enige vorm van bewaking waar je dagelijks één keer doorheen moest als je bij het Media Village de bus instapte richting de Olympic Green (een groot security gebied, met daarin de belangrijkste stadions en andere gebouwen), was een scan van je tas, je moest door een detectie-poortje, en als je een flesje drinken in je tas had dan moest je daar een slok van nemen. Als je de juiste accreditatie had om ergens binnen te kunnen, dan werd je geen strobreed in de weg gelegd. Sterker nog, het was vrij eenvoudig om ergens binnen te komen waar je eigenlijk niet in mocht.

Voor zo ver ik het kan beoordelen waren de Olympische Spelen in Peking zowel sportief als organisatorisch één groot succesverhaal.

Details en foto's kun je vinden in de verslagen via de links rechts.

Xièxie en zàijiàn.